Στα βουνά της Ηπείρου, εκεί που ο άνεμος σφυρίζει ανάμεσα στα έλατα και τα νερά κυλούν ασταμάτητα, στέκονται περήφανα τα πέτρινα σπίτια των προγόνων μας. Χτισμένα με ντόπια πέτρα, ξύλο και πλάκες, μοιάζουν με φυσική προέκταση του τοπίου, σαν να γεννήθηκαν από τη γη που τα φιλοξενεί.Η ελληνική κατοικία παρουσιάζει ιδιαίτερη διαφοροποίηση ανάλογα με την περιοχή, το κλίμα και τις πολιτιστικές επιρροές. Παρακάτω παρουσιάζονται σειρά κατοικιών της ορεινής Ηπείρου που αντιστέκονται στο πέρασμα του χρόνου και μέχρι σήμερα αποτελούν δείγματα απλότητας και πρακτικότητας.
Το σπίτι λειτουργεί ως κέντρο οικογένειας και εργασίας.
Το σπίτι δεν ήταν απλώς καταφύγιο. Ήταν εργαστήρι, φάρος, μνήμη. Στο ισόγειο ζούσαν τα ζώα, φυλάσσονταν τα εργαλεία, αποθηκεύονταν οι καρποί. Στον επάνω όροφο, η οικογένεια μοιραζόταν τη ζεστασιά του τζακιού, τις ιστορίες του χειμώνα και τις ελπίδες της άνοιξης.
Η αρχιτεκτονική εκφράζει ταυτότητα, αυτάρκεια και κοινωνική συνοχή.
Αισθητική και Μορφολογία
Λιτή, γεωμετρική μορφή με έμφαση στη λειτουργικότητα
Μικρά παράθυρα για προστασία από το κρύο
Διακριτικά διακοσμητικά στοιχεία σε πόρτες, γείσα και εσωτερικά δοκάρια
Το τζάκι ήταν η καρδιά του σπιτιού. Εκεί ψηνόταν το ψωμί, εκεί ζεσταινόταν ο Χριστός, όπως έλεγαν οι παλιοί, όταν έκαιγαν το Χριστόξυλο τις γιορτές. Οι πέτρινοι τοίχοι κρατούσαν έξω το κρύο, αλλά μέσα κρατούσαν τη θαλπωρή, την αγάπη και την παράδοση.
Κάθε σπίτι είχε τη δική του ψυχή. Τα μικρά παράθυρα, οι ξύλινες πόρτες, οι αυλές με τα λουλούδια και τα κλήματα, όλα μιλούσαν για ανθρώπους που ζούσαν με σεβασμό στη φύση και πίστη στη ζωή.
Η ηπειρωτική κατοικία δεν είναι απλώς αρχιτεκτονική. Είναι αφήγηση. Είναι η πέτρινη αγκαλιά που κράτησε γενιές ολόκληρες και συνεχίζει να μας εμπνέει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου