Είναι μια σχέση και κάθε σχέση θέλει φροντίδα, χρόνο, αλήθεια.
Πιστεύω σε ένα σχολείο που δεν φοβάται να κοιτάξει κατάματα τον κόσμο. Που δεν κρύβει τις δυσκολίες, αλλά τις μετατρέπει σε ευκαιρίες για σκέψη. Που δεν περιορίζεται σε βιβλία και ύλη, αλλά ανοίγει παράθυρα σε εμπειρίες, σε ιστορίες, σε ανθρώπους.
Θέλω μια εκπαίδευση που δίνει χώρο στη φωνή των παιδιών.
Όχι μόνο να μιλούν, αλλά να ακούγονται. Όχι μόνο να συμμετέχουν αλλά και να συνδημιουργούν.
Μια εκπαίδευση που καλλιεργεί την ενσυναίσθηση, γιατί χωρίς αυτήν η γνώση μένει άδεια. Που ενθαρρύνει τη δημιουργικότητα, γιατί εκεί γεννιούνται οι λύσεις που δεν έχουμε φανταστεί. Που στηρίζει τη διαφορετικότητα, γιατί εκεί ανθίζει η κοινότητα.
Ονειρεύομαι τάξεις όπου οι μαθητές νιώθουν ασφαλείς να κάνουν λάθη. Όπου η απορία δεν θεωρείται αδυναμία, αλλά αρχή της αναζήτησης. Όπου η τεχνολογία δεν αντικαθιστά τον άνθρωπο, αλλά τον ενδυναμώνει.
Θέλω δασκάλους που δεν φοβούνται να πουν «δεν ξέρω, ας το ψάξουμε μαζί». Που δεν κρύβονται πίσω από ρόλους, αλλά συναντούν τους μαθητές τους ως ανθρώπους. Που δεν κουβαλούν απλώς γνώση, αλλά παρουσία.
Η εκπαίδευση, για μένα, πρέπει να είναι μια πράξη ελπίδας. Μια καθημερινή υπενθύμιση ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος και ότι αυτό ξεκινά από την τάξη. Από μια κουβέντα. Από ένα βλέμμα. Από μια μικρή στιγμή που αλλάζει κάτι μέσα σε κάποιον.
Αυτό το σχολείο ονειρεύομαι.... και κάθε μέρα προσπαθώ να το χτίζω, λίγο λίγο, μαζί με τα παιδιά.....
